Łosie i żubry.

Utworzony w 1993 roku Biebrzański Park Narodowy to największy obszar chroniony w Polsce, po powierzchni niemal szesciuset tysięcy kilometrów kwadratowych. Obejmuje cała dolinę rzeki Biebrzy od zródeł aż po ujscie do Narwi. Główny walor przyrodniczy parku to występujace w dolinie liczne bagna, torfowiska i szuwary. Teren parku to również jedyne miejsce, w którym II Wojnę swiatowa przetrwały łosie. Po wojnie zostały rozmnożone i przeniesione również do innych parków narodowych. Znajduja się tu także inne zwierzęta, jak jelenie i wilki. Ze względu na nietypowy, typowo podmokły charakter parku, nie jest on zbyt licznie odwiedzany, choć jego teren jest niezwykle piękny. Białowieski Park Narodowy, założony w 1932 roku, położony jest na granicy z Białorusia i obejmuje dzikie fragmenty Puszczy Białowieskiej – najlepiej zachowanego, naturalnego lasu na całym Niżu Europejskim. Do parku przylega rezerwat białoruski Białowieżskaja Puszcza. Jest to najbardziej znany polski park narodowy, głównie ze względu na zamieszkujace go żubry. Zwierzęta te, żyjace w dziewiętnastym wieku już wyłacznie w Puszczy Białowieskiej i na Kaukazie, ostatecznie wyginęły w dwudziestoleciu międzywojennym. Wówczas w Białowieży sciagnięto ostatnie osobniki z ogrodów zoologicznych i rozpoczęto ich hodowlę. Obecnie w parku narodowym żyje na wolnosci około 750 żubrów, z czego ponad połowa po jego polskiej stronie. Cała swiatowa populacja gatunku to około trzy tysiace zwierzat, wszystkie one pochodza własnie z tutejszej hodowli.

Menu

• Biebrzański i Białowieski Park Narodowy
• Babiogórski i Bieszczadzki Park Narodowy
• Bory Tucholskie i Drawieński Park Narodowy
• Ojcowski Park Narodowy i Park Narodowy Gór Stołowych
• Karkonoski i Gorczański Park Narodowy
• Tatrzański i Woliński Park Narodowy

Partnerzy